Aktivistar sem slaufa! Séra Örn Bárður hjólar í RÚV og stjórnmálamenn sem slaufa
Hún hefur vakið athygli greinin sem séra Örn Bárður Jónsson skrifaði í Morgunblaðið í gær þar sem hann gagnrýnir harðlega RÚV og þá stjórnmálamenn sem vilja slaufa fólki í öðrum flokkum. Engum dylst hvaða flokka og stjórnmálamenn hann á við en frambjóðendur Viðreisnar, Sósíalisaflokksins og Pírata í borgarstjórnarkosningunum hafa ekki legið á skoðunum sínum um Miðflokkinn.
„Ég má slaufa skoðunum fólks, en ekki manneskjunni. Ég get verið ósammála án þess að dæma manneskjuna óalandi og óferjandi. Þetta er grundvallaratriði í mannlegum samskiptum og mannkynið mun hugsanlega tortíma sjálfu sér takist því ekki að lifa, þroskast og umbera ólíkar skoðanir og hegðun.“
Séra Örn Bárður gagnrýnir þá sem beita slaufunarvopninu.
HÉR ER GREININ Í HEILD SINNI:
„RÚV tekur afstöðu, fer í aktívistagírinn og starfsfólk misnotar stöðu sína á miðlinum í eigin aksjón. Þetta er gert þessa dagana með því að búa til próf um hvort þeir listar sem vilja starfa með Sjálfstæðisflokknum í borginni séu stjórntækir vegna skoðana eða tengsla við ríkisstjórnina eða séu á einhvern annan hátt ekki æskilegir í meirihlutann. Aktívistinn á RÚV sem er til vinstri vill koma höggi á sigurvegara kosninganna í borginni og til þess notar hann miðil okkar allra.
Um leið er slaufunarvopninu beitt sem virðist orðið vinsælt á Íslandi. Slaufun felst í því að útmála fólk með eða á móti og hafna því ef það fellur ekki að skoðunum þess er horfir og metur. Margir hafa án efa kosið með slaufunarsverðið á lofti.
Við lifum í heimi þar sem engir tveir eru nákvæmlega sammála um allt milli himins og jarðar. Ef slaufun er beitt til hinst ítrasta verðum við að útiloka alla aðra en okkur sjálf og það gengur augljóslega ekki upp.
Leyfum þeim sem kosin voru að vinna í friði úr sínum málum og mynda starfhæfan meirihluta.
Kristur hefur kennt heiminum að elska náungann. Við erum öll mistækar manneskjur, sem á máli Biblíunnar heitir synd. Orðið synd á forngrísku merkir geigun. Orðið kallast enn fremur á við það sem er brotið, hefur í sér brest, er í sundur. Við erum öll þannig.
Fyrsti bíllinn sem ég eignaðist var „syndugur“. Hann var með þann galla í stýrisbúnaði að hann leitaði ávallt út af veginum. Hlutverk mitt var að halda bílnum á verginum og það tókst meðan ég sat undir stýri. Löngu síðar þegar ég nam guðfræði og glímdi við að skilja eðli manneskjunnar varð mér ljóst að ég hef í mér sömu tilhneigingu og gamli bíllinn. Mér hættir til að fara út af lífsveginum. Þannig erum við öll. Bænir duga hins vegar lítt á bíla og dauða hluti, en bænir heila syndugt fólk.
Að elska náungann er fólgið í því að elska syndarann en ekki syndina, elska manneskjuna en ekki skoðanir hennar, elska manninn en ekki gjörðir hans.
Þess vegna er maður kallaður til að elska brotamenn, karla og konur, en hafna gjörðum þeirra. Á sömu forsendu er ég kallaður til að elska fólk í öllum flokkum, með ólíkar skoðanir, elska fólk með ólíka kynhneigð, elska manneskjuna, en hvorki skoðanir hennar né gjörðir.
Þetta felur í sér að ég má slaufa skoðunum fólks, en ekki manneskjunni. Ég get verið ósammála án þess að dæma manneskjuna óalandi og óferjandi.
Þetta er grundvallaratriði í mannlegum samskiptum og mannkynið mun hugsanlega tortíma sjálfu sér takist því ekki að lifa, þroskast og umbera ólíkar skoðanir og hegðun. Sumar skoðanir eru alvarlegri en aðrar eins og t.d. öfgar á hinu pólitíska sviði. Ég nefni söguleg dæmi um grímulausan nazismann og kommúnismann. Þá reynir meir á elskuna en þegar um er að ræða einhvern smá meiningarmun.
Elskan er magnað afl og að elska er í raun afar einfalt. Að elska er að vilja öðrum vel.“ - skrifar séra Örn Bárður Jónsson, guðfræðingur, fv. djákni og prestur. - JGH
Séra Örn Bárður Jónsson. „Ég get verið ósammála án þess að dæma manneskjuna óalandi og óferjandi.“ (Mynd fengin af netinu og er frá 2012).
