Þegar fyrsti íbúinn í Grafarvogi gekk á fund Davíðs eftir „hamfarir“ Hitaveitunnar

Það eru víða sagðar sögur af Davíð Oddssyni þessa dagana. Ef einhver einn stjórnmálamaður er faðir Grafarvogs er það Davíð Oddsson og hefur hverfið stundum verið nefnt borg Davíðs.

Í kosningabaráttunni vorið 1982 var tekist á um það hvort byggja ætti meðfram ströndinni, við Grafarvoginn, eða á „sprungusvæðinu“ upp við Rauðavatn.

Davíð vildi fara meðfram ströndinni. Sjálfstæðisflokkurinn vann sigur og varð Davíð borgarstjóri í kjölfarið og tók við af Agli Skúla Ingibergssyni sem var borgarstjóri Alþýðuflokks, Alþýðubandalags og Framsóknarflokksins.

Nú, miklar framkvæmdir hófust í Grafarvogi þegar um sumarið 1982 og flutti fyrsta fjölskyldan inn 1984, það var fjölskylda hins kunna tónlistarmanns í Flowers og Brimkló, Arnars Sigurbjörnssonar og konu hans Sigrúnar Sverrisdóttur. Þau hjón hófust strax handa við að setja niður gróður í lóðina sem stendur við Logafold 126 og settu upp þennan fína trjárunna við fyrirhugaðan göngustíg sem átti að liggja meðfram lóðarmörkum þeirra. Engin var hitaveitan komin í hverfið þegar fjölskyldan flutti inn.

En svo gerðist það; verktakar á vegum Hitaveitunnar mættu og grófu þenna líka mikla skurð við göngustíginn þannig að hið fína limgerði hrundi allt ofan í skurðinn. Arnar var ekki par sáttur og kvartaði við verktakana sem svöruðu honum á móti hálfhlæjandi og með hæðnistón: Talaðu við Davíð!

Það varð úr og Arnar mætti á vikulegan fund borgarstjóra með íbúum á skrifstofu hans við Austurvöll. Það fór vel á með þeim Davíð og Arnari og bar sá síðarnefndi upp erindið; að fyrst Hitaveitan hefði fellt allt hekkið þá væri spurning hvort borgin gæti ekki komið til móts við hann og tekið þátt í því með honum að smíða girðingu við göngustíginn.

Davíð afgreiddi málið á nóinu: „Við borgum efnið.“

Smá spjall í kjölfarið og Arnar fór sáttur af fundinum. Og Davíð stóð við loforðið!

Þetta er ein af mörgum sögum um hvað Davíð Oddsson var snöggur að setja sig inn í mál, stór sem smá, og taka ákvarðanir. Þetta var að vísu smámál fyrir borgina, en það var afgreitt á nóinu en ekki hangið yfir því og farið með það í ráð og nefndir til að svæfa það. - JGH